Helaas te weinig prioriteit

Men zou het bij haar vurige pleidooi voor het behoud van een Belgische identiteit over het hoofd gaan zien, maar Doornaerts opvattingen over taal en taalgebruik in Vlaanderen stemmen, behalve met zowat iedereen die al eens door de megafoon van Vlaamse media mag spreken, ook overeen met die van de Vlaamse republikein Bart De Wever. Zo noteerde de voorzitter van de NV-A drie jaar geleden in De Morgen in een overigens best geestige column:

‘Als we jongeren vandaag cultureel van onderuit moeten benaderen, is dat immers het resultaat van 40 jaar de verkeerde richting uitfietsen. Nivelleren naar boven werd ingeruild voor nivelleren naar beneden, met een enthousiasme alsof diarree de ideale remedie zou zijn voor constipatie. De gevolgen zie je het best aan ons taalgebruik. Het streven naar het doorsijpelen van algemeen Nederlands werd zo goed als opgegeven. Zelfs de openbare omroep vindt het vandaag normaal om populaire series te maken waarin de acteurs een soort tussentaal spreken. Die – mijn gedacht! – gretig ingang vindt. Het resultaat is een veralgemening van een soort randstedelijk Antwerps, gelardeerd met exotische klanken en uitdrukkingen uit andere provincies.’ (‘Wie echt cool is, heeft Bert Anciaux niet nodig’, in: De Morgen, 16 juli 2007)

Schizofreen genoeg bedient De Wever zich zelf bij iedere publieke gelegenheid van een ‘soort randstedelijk Antwerps’ – Johan Taeldeman zou wellicht spreken van Verkavelingsberchems. Voor Vlaanderens onvoltooid gebleven taalemancipatie gaf De Wever drie jaar geleden in gesprek met Benno Barnard en Geert van Istendael volgende verklaring:

‘De generatie van Wilfried Martens [“luctor et emergo” – dmu] begon Algemeen Nederlands te spreken, en dat was een bewuste daad van verzet, een daad van volksverheffing, om Vlaanderen uit de klei te trekken. Maar door de economische machtsverschuiving in de jaren zestig is Vlaanderen zich op zichzelf gaan richten, zonder dat die taalkundige omslag was voltooid; en zo zijn we met een tussentaal blijven zitten. En daarbij komt dat het vroegere cultuurideaal van de BRT volledig is verdwenen. […] Natuurlijk vind ik dat erg. Maar het gebeurt. We zijn aan het verantwerpsen.’

Op Barnards vraag waarom hij zich nooit uitsprak over ‘zoiets als die dwaze ondertiteling’ en of hij voor zijn partij dan geen ‘culturele taak’ meer weggelegd zag, reageerde De Wever: ‘Dat is een kritiek die ik wel wil aanvaarden, ja. In het gewoel van elke dag is dat helaas te weinig prioriteit.’ (Benno Barnard, ‘Dierbare vijanden’, in: Knack, 7 maart 2007)

In de hoger vermelde column in De Morgen, die vier maanden na zijn onderonsje met Barnard en Van Istendael verscheen, zette De Wever alvast een en ander recht:

‘Ik kon wel enig begrip opbrengen voor de In De Gloriafiguur Gerrit Callewaert uit Bavikhove, die in essentie aanklaagde dat Vlamingen die zich in hun dialect nog niet voldoende geconfirmeerd [sic] hebben aan de nieuwe Vlaamse taal, ondertiteld worden op televisie. Net als Nederlanders trouwens.’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s